ثریا بعد از سالها پشیمان و نادم بر می گرده پیش شهریار  اما...

اما شهریار دل شکسته به عشق والاتری رسیده و دل دربدر و

زخمی اش با هیچ مرهمی دوا نمیشه

این شعر رو استاد بعد از بازگشت ثریا سروده:  

اشكش چكيد و ديگرش آن آبرو نبود

از آب رفته هيچ نشاني به جو نبود

مژگان كشيد رشته به سوزن ولي چه سود

ديگر به چاك سينه مجال رفو نبود

ديگر شكسته بود دل و در ميان ما

صحبت به جز حكايت سنگ و سبو نبود

او بود در مقابل چشم ترم ولي

آوخ كه پيش چشم ترم ديگر او نبود

آلوده بود دامن پاك و به رغم عشق

با اشك نيز دست و دل شستشو نبود

از گفتگو و ياد جفا كردنم چه سود

او بود بي وفا و دراين گفتگو نبود

حيف از نثار گوهر اشك اي عروس بخت

با روي زشت زيور گوهر نكو نبود

ماهي كه مهربان نشد از ياد  رفتني است

عطري نماند از گل رنگين كه بو نبود

آزادگان به عشق خيانت نمي كنند

او را خصال مردم آزاده خو نبود

چون عشق و آرزو به دلم مرد شهريار

جز مردنم به ماتم عشق آرزو نبود